Przypadkowe rozbicie rakiety SpaceX na Księżycu to naukowy "prezent", który pozwoli zbadać powstawanie kraterów i geologię Srebrnego Globu.
Pusta górna część rakiety SpaceX Falcon 9, dryfująca po misji kosmicznej, przypadkowo uderzyła w Księżyc, tworząc nowy krater. To nieoczekiwane zdarzenie stanowi dla naukowców unikalną okazję do badań, pozwalającą testować modele powstawania kraterów, analizować wyrzucony materiał pod kątem geologii Srebrnego Globu oraz uczyć się o skutkach impaktów, co ma praktyczne znaczenie dla przyszłych misji księżycowych i budowy baz.
Źródło: BBC
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (7/10)
Przypadkowe rozbicie rakiety SpaceX na Księżycu to naukowy "prezent", który pozwoli zbadać powstawanie kraterów i geologię Srebrnego Globu.
Pusta górna część rakiety SpaceX Falcon 9, dryfująca po misji kosmicznej, przypadkowo uderzyła w Księżyc, tworząc nowy krater. To nieoczekiwane zdarzenie stanowi dla naukowców unikalną okazję do badań, pozwalającą testować modele powstawania kraterów, analizować wyrzucony materiał pod kątem geologii Srebrnego Globu oraz uczyć się o skutkach impaktów, co ma praktyczne znaczenie dla przyszłych misji księżycowych i budowy baz.
Źródło: BBC
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (7/10)
Górny człon rakiety Falcon 9 firmy SpaceX rozbił się na Księżycu, tworząc nowy krater. Zdarzenie jest analizowane przez naukowców.
Górny człon rakiety Falcon 9 firmy SpaceX rozbił się na Księżycu, tworząc krater o średnicy kilkudziesięciu metrów. Uderzenie obiektu ważącego około czterech ton, będącego pozostałością japońsko-amerykańskiej misji, prawdopodobnie wyrzuciło pył księżycowy. Zdarzenie, choć niezauważalne gołym okiem, jest kolejnym przykładem ludzkiego wpływu na przestrzeń kosmiczną i będzie analizowane poprzez porównanie zdjęć powierzchni Księżyca.
Źródło: Polsat News
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐ (4/10)
Górny człon rakiety Falcon 9 firmy SpaceX rozbił się na Księżycu, tworząc nowy krater. Zdarzenie jest analizowane przez naukowców.
Górny człon rakiety Falcon 9 firmy SpaceX rozbił się na Księżycu, tworząc krater o średnicy kilkudziesięciu metrów. Uderzenie obiektu ważącego około czterech ton, będącego pozostałością japońsko-amerykańskiej misji, prawdopodobnie wyrzuciło pył księżycowy. Zdarzenie, choć niezauważalne gołym okiem, jest kolejnym przykładem ludzkiego wpływu na przestrzeń kosmiczną i będzie analizowane poprzez porównanie zdjęć powierzchni Księżyca.
Źródło: Polsat News
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐ (4/10)
Sierpień 2026 przyniesie niezwykłe widowiska astronomiczne: zaćmienie Słońca, szczyt Perseidów, jasną Wenus i zaćmienie Księżyca. Idealne warunki do obserwacji!
Sierpień 2026 roku zapowiada się niezwykle widowiskowo dla miłośników astronomii. 12 sierpnia nastąpi całkowite zaćmienie Słońca widoczne w północnej Rosji, Grenlandii, Islandii, północnej Hiszpanii i Portugalii, a częściowe w Stanach Zjednoczonych, zbiegające się z nowiem, co stworzy idealne warunki do obserwacji szczytu deszczu meteorów Perseidów. Dodatkowo, pod koniec miesiąca, 27-28 sierpnia, odbędzie się głębokie częściowe zaćmienie Księżyca, a w dniach 14-16 sierpnia Wenus osiągnie maksymalną elongację wschodnią, prezentując się jasno na wieczornym niebie.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (8/10)
Sierpień 2026 przyniesie niezwykłe widowiska astronomiczne: zaćmienie Słońca, szczyt Perseidów, jasną Wenus i zaćmienie Księżyca. Idealne warunki do obserwacji!
Sierpień 2026 roku zapowiada się niezwykle widowiskowo dla miłośników astronomii. 12 sierpnia nastąpi całkowite zaćmienie Słońca widoczne w północnej Rosji, Grenlandii, Islandii, północnej Hiszpanii i Portugalii, a częściowe w Stanach Zjednoczonych, zbiegające się z nowiem, co stworzy idealne warunki do obserwacji szczytu deszczu meteorów Perseidów. Dodatkowo, pod koniec miesiąca, 27-28 sierpnia, odbędzie się głębokie częściowe zaćmienie Księżyca, a w dniach 14-16 sierpnia Wenus osiągnie maksymalną elongację wschodnią, prezentując się jasno na wieczornym niebie.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (8/10)
Dowiedz się, co stanie się, gdy rakieta SpaceX uderzy w Księżyc - jakie będą konsekwencje i co naukowcy mogą z tego wyciągnąć.
Górny stopień rakiety SpaceX Falcon 9, dryfujący od lat po przypadkowym kursie kolizyjnym, uderzy w Księżyc z prędkością ok. 2,43 km/s, tworząc krater o średnicy ponad 17 metrów i wyrzucając ogromną chmurę pyłu na wysokość 50 km. Zderzenie, które nie stanowi zagrożenia dla Ziemi, jest traktowane przez naukowców jako unikalna okazja do badania wpływu kosmicznych śmieci i zrozumienia procesów zachodzących podczas uderzeń w ciała niebieskie, jednocześnie służąc jako przestroga przed rosnącym problemem zanieczyszczenia przestrzeni kosmicznej.
Źródło: BBC
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐ (4/10)
Dowiedz się, co stanie się, gdy rakieta SpaceX uderzy w Księżyc - jakie będą konsekwencje i co naukowcy mogą z tego wyciągnąć.
Górny stopień rakiety SpaceX Falcon 9, dryfujący od lat po przypadkowym kursie kolizyjnym, uderzy w Księżyc z prędkością ok. 2,43 km/s, tworząc krater o średnicy ponad 17 metrów i wyrzucając ogromną chmurę pyłu na wysokość 50 km. Zderzenie, które nie stanowi zagrożenia dla Ziemi, jest traktowane przez naukowców jako unikalna okazja do badania wpływu kosmicznych śmieci i zrozumienia procesów zachodzących podczas uderzeń w ciała niebieskie, jednocześnie służąc jako przestroga przed rosnącym problemem zanieczyszczenia przestrzeni kosmicznej.
Źródło: BBC
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐ (4/10)
Wstrząsy na Księżycu mogą pomóc w lokalizacji ukrytego lodu wodnego, kluczowego dla przyszłych misji i zrozumienia pochodzenia wody na Ziemi.
Naukowcy z Uniwersytetu Maryland odkryli, że analizując fale sejsmiczne generowane przez wstrząsy księżycowe, można zlokalizować i zmapować lód ukryty pod powierzchnią Srebrnego Globu. Ta technika, oparta na tym, jak lód zmienia prędkość i odbicie fal sejsmicznych, ma kluczowe znaczenie dla przyszłych misji kosmicznych, umożliwiając astronautom dostęp do wody pitnej, tlenu i paliwa rakietowego, a także może dostarczyć wskazówek dotyczących pochodzenia wody na Ziemi.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (7/10)
Wstrząsy na Księżycu mogą pomóc w lokalizacji ukrytego lodu wodnego, kluczowego dla przyszłych misji i zrozumienia pochodzenia wody na Ziemi.
Naukowcy z Uniwersytetu Maryland odkryli, że analizując fale sejsmiczne generowane przez wstrząsy księżycowe, można zlokalizować i zmapować lód ukryty pod powierzchnią Srebrnego Globu. Ta technika, oparta na tym, jak lód zmienia prędkość i odbicie fal sejsmicznych, ma kluczowe znaczenie dla przyszłych misji kosmicznych, umożliwiając astronautom dostęp do wody pitnej, tlenu i paliwa rakietowego, a także może dostarczyć wskazówek dotyczących pochodzenia wody na Ziemi.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (7/10)
Gigantyczne fale w atmosferze Marsa, napędzane wiatrem słonecznym, porywają cząstki w kosmos. Odkrycie wyjaśnia utratę atmosfery Czerwonej Planety.
Naukowcy odkryli, że gigantyczne fale w górnych warstwach atmosfery Marsa, zwane falami Kelvina-Helmholtza, są odpowiedzialne za “zbieranie” cząstek atmosferycznych i wyrzucanie ich w przestrzeń kosmiczną przez wiatr słoneczny. To odkrycie, oparte na danych z misji MAVEN i Tianwen-1, wyjaśnia, jak Mars utracił większość swojej pierwotnej atmosfery, stając się zimną i suchą planetą, i sugeruje, że podobne procesy mogą zachodzić na planetach pozasłonecznych bez silnych pól magnetycznych.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (8/10)
Gigantyczne fale w atmosferze Marsa, napędzane wiatrem słonecznym, porywają cząstki w kosmos. Odkrycie wyjaśnia utratę atmosfery Czerwonej Planety.
Naukowcy odkryli, że gigantyczne fale w górnych warstwach atmosfery Marsa, zwane falami Kelvina-Helmholtza, są odpowiedzialne za “zbieranie” cząstek atmosferycznych i wyrzucanie ich w przestrzeń kosmiczną przez wiatr słoneczny. To odkrycie, oparte na danych z misji MAVEN i Tianwen-1, wyjaśnia, jak Mars utracił większość swojej pierwotnej atmosfery, stając się zimną i suchą planetą, i sugeruje, że podobne procesy mogą zachodzić na planetach pozasłonecznych bez silnych pól magnetycznych.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (8/10)
Nowe badania sugerują, że ciemna materia może posiadać ukrytą siłę, która spowalnia rozwój struktur kosmicznych wbrew oczekiwaniom.
Naukowcy badają hipotezę, że cząstki ciemnej materii mogą oddziaływać ze sobą poprzez nieznaną siłę, która paradoksalnie spowalnia wzrost największych struktur we Wszechświecie. Choć ta dodatkowa przyciągająca siła pomaga ciemnej materii skupiać się, sprawia również, że staje się ona efektywnie lżejsza w miarę ekspansji Wszechświata, co osłabia jej wpływ grawitacyjny i hamuje formowanie się struktur kosmicznych.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (8/10)
Nowe badania sugerują, że ciemna materia może posiadać ukrytą siłę, która spowalnia rozwój struktur kosmicznych wbrew oczekiwaniom.
Naukowcy badają hipotezę, że cząstki ciemnej materii mogą oddziaływać ze sobą poprzez nieznaną siłę, która paradoksalnie spowalnia wzrost największych struktur we Wszechświecie. Choć ta dodatkowa przyciągająca siła pomaga ciemnej materii skupiać się, sprawia również, że staje się ona efektywnie lżejsza w miarę ekspansji Wszechświata, co osłabia jej wpływ grawitacyjny i hamuje formowanie się struktur kosmicznych.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (8/10)
Odkrycie LHAASO J1912+1014u: pierwszy potwierdzony protonowy PeVatron w Drodze Mlecznej. Pozwala zrozumieć źródła promieni kosmicznych.
Naukowcy zidentyfikowali LHAASO J1912+1014u jako kosmiczny akcelerator zdolny do przyspieszania protonów do energii przekraczającej kwadrylion elektronowoltów (PeV), co stanowi jedno z największych odkryć w astrofizyce. Połączenie danych z trzech kluczowych obserwatoriów pozwoliło na wyeliminowanie innych hipotez i potwierdzenie, że obiekt ten jest protonowym PeVatronem, dostarczając cennych informacji o pochodzeniu i wpływie najbardziej energetycznych promieni kosmicznych w naszej galaktyce.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (9/10)
Odkrycie LHAASO J1912+1014u: pierwszy potwierdzony protonowy PeVatron w Drodze Mlecznej. Pozwala zrozumieć źródła promieni kosmicznych.
Naukowcy zidentyfikowali LHAASO J1912+1014u jako kosmiczny akcelerator zdolny do przyspieszania protonów do energii przekraczającej kwadrylion elektronowoltów (PeV), co stanowi jedno z największych odkryć w astrofizyce. Połączenie danych z trzech kluczowych obserwatoriów pozwoliło na wyeliminowanie innych hipotez i potwierdzenie, że obiekt ten jest protonowym PeVatronem, dostarczając cennych informacji o pochodzeniu i wpływie najbardziej energetycznych promieni kosmicznych w naszej galaktyce.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (9/10)
Łazik NASA Curiosity odkrył na Marsie fascynujący krajobraz przypominający plaster miodu, składający się z wielokątnych pęknięć. Poznaj szczegóły.
Łazik NASA Curiosity odkrył w Dolinie Grande na Marsie niezwykły krajobraz pokryty wielokątnymi pęknięciami przypominającymi plaster miodu, rozciągającymi się na ogromnym obszarze i wspinającymi się na pobliskie wzgórze. Te formacje, o szerokości zaledwie kilku centymetrów, budzą zachwyt naukowców, którzy analizują ich skład chemiczny i poszukują wskazówek dotyczących procesów geologicznych, które mogły je utworzyć, takich jak cykliczne zmiany temperatury czy kompresja osadów. Odkrycie to stanowi kolejną fascynującą zagadkę z bogatej historii misji Curiosity, która od 14 lat dostarcza przełomowych informacji o dawnej obecności wody i potencjale do życia na Czerwonej Planecie.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (7/10)
Łazik NASA Curiosity odkrył na Marsie fascynujący krajobraz przypominający plaster miodu, składający się z wielokątnych pęknięć. Poznaj szczegóły.
Łazik NASA Curiosity odkrył w Dolinie Grande na Marsie niezwykły krajobraz pokryty wielokątnymi pęknięciami przypominającymi plaster miodu, rozciągającymi się na ogromnym obszarze i wspinającymi się na pobliskie wzgórze. Te formacje, o szerokości zaledwie kilku centymetrów, budzą zachwyt naukowców, którzy analizują ich skład chemiczny i poszukują wskazówek dotyczących procesów geologicznych, które mogły je utworzyć, takich jak cykliczne zmiany temperatury czy kompresja osadów. Odkrycie to stanowi kolejną fascynującą zagadkę z bogatej historii misji Curiosity, która od 14 lat dostarcza przełomowych informacji o dawnej obecności wody i potencjale do życia na Czerwonej Planecie.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (7/10)
Badania sugerują, że pierwotne czarne dziury mogą wywoływać eksplozje supernowych typu Ia, tłumacząc wzorce chemiczne w Drodze Mlecznej.
Międzynarodowy zespół badawczy sugeruje, że pierwotne czarne dziury mogą przechodzić przez białe karły, wywołując gigantyczne eksplozje supernowych typu Ia. Symulacje wskazują, że takie zdarzenia mogłyby wyjaśnić obserwowane wzorce chemiczne w pozostałościach po supernowych, pobliskich eksplozjach oraz w gwiazdach Drogi Mlecznej. Hipotetyczne pierwotne czarne dziury, pozostałości po najwcześniejszych momentach istnienia wszechświata, mogą być kandydatami na ciemną materię i oddziaływać grawitacyjnie z białymi karłami, prowadząc do ich destabilizacji i eksplozji. Analiza wskazuje, że tego typu zdarzenia mogły istotnie wpłynąć na ewolucję chemiczną naszej galaktyki.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (7/10)
Badania sugerują, że pierwotne czarne dziury mogą wywoływać eksplozje supernowych typu Ia, tłumacząc wzorce chemiczne w Drodze Mlecznej.
Międzynarodowy zespół badawczy sugeruje, że pierwotne czarne dziury mogą przechodzić przez białe karły, wywołując gigantyczne eksplozje supernowych typu Ia. Symulacje wskazują, że takie zdarzenia mogłyby wyjaśnić obserwowane wzorce chemiczne w pozostałościach po supernowych, pobliskich eksplozjach oraz w gwiazdach Drogi Mlecznej. Hipotetyczne pierwotne czarne dziury, pozostałości po najwcześniejszych momentach istnienia wszechświata, mogą być kandydatami na ciemną materię i oddziaływać grawitacyjnie z białymi karłami, prowadząc do ich destabilizacji i eksplozji. Analiza wskazuje, że tego typu zdarzenia mogły istotnie wpłynąć na ewolucję chemiczną naszej galaktyki.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (7/10)
Nowe badania pokazują, że czarne dziury nie tylko pochłaniają materię, ale też aktywnie ją wyrzucają, działając jak kosmiczne systemy trawienne.
Astronomowie odkryli, że czarne dziury mogą funkcjonować bardziej jak systemy trawienne, niż bezdenne otchłanie, pochłaniając materię, a następnie wyrzucając znaczną jej część z powrotem w przestrzeń poprzez silne dżety i wiatry. Obserwacje wskazują, że ten proces wypychania materiału może trwać nawet po znacznym osłabieniu aktywności czarnej dziury, sugerując, że mogą one być mniej efektywnymi ‘zjadaczami’ niż wcześniej sądzono i aktywnie przekształcać otoczenie.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (8/10)
Nowe badania pokazują, że czarne dziury nie tylko pochłaniają materię, ale też aktywnie ją wyrzucają, działając jak kosmiczne systemy trawienne.
Astronomowie odkryli, że czarne dziury mogą funkcjonować bardziej jak systemy trawienne, niż bezdenne otchłanie, pochłaniając materię, a następnie wyrzucając znaczną jej część z powrotem w przestrzeń poprzez silne dżety i wiatry. Obserwacje wskazują, że ten proces wypychania materiału może trwać nawet po znacznym osłabieniu aktywności czarnej dziury, sugerując, że mogą one być mniej efektywnymi ‘zjadaczami’ niż wcześniej sądzono i aktywnie przekształcać otoczenie.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (8/10)
NASA's Curiosity rover odkrył na Marsie „morze poligonów” w dolinie Valle Grande, co może świadczyć o dawnej obecności wody.
Łazik Curiosity NASA odkrył na Marsie w dolinie Valle Grande rozległe pole struktur przypominających plastry miodu, nazywanych poligonami, które mogą świadczyć o obecności dawnej wody. Jest to największy obszar tego typu terenu, jaki do tej pory zarejestrował łazik, a analizy jego kształtu i chemii mogą dostarczyć wskazówek co do procesu jego powstawania, potencjalnie związanego z cyklami temperatur lub naciskiem na osady.
Źródło: The Verge
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (7/10)
NASA's Curiosity rover odkrył na Marsie „morze poligonów” w dolinie Valle Grande, co może świadczyć o dawnej obecności wody.
Łazik Curiosity NASA odkrył na Marsie w dolinie Valle Grande rozległe pole struktur przypominających plastry miodu, nazywanych poligonami, które mogą świadczyć o obecności dawnej wody. Jest to największy obszar tego typu terenu, jaki do tej pory zarejestrował łazik, a analizy jego kształtu i chemii mogą dostarczyć wskazówek co do procesu jego powstawania, potencjalnie związanego z cyklami temperatur lub naciskiem na osady.
Źródło: The Verge
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (7/10)
Sygnały od obcych mogą być ukryte na wyższych częstotliwościach radiowych. Nowe badania z wykorzystaniem teleskopu ALMA otwierają nowe możliwości w poszukiwaniu życia pozaziemskiego.
Astronomowie, poszukując życia pozaziemskiego, skupiali się na wąskim paśmie fal radiowych, ignorując często wyższe częstotliwości, które mogą kryć sygnały od zaawansowanych cywilizacji. Analiza archiwalnych danych z teleskopu ALMA wykazała, że nawet niewielka liczba obserwacji obejmuje miliony gwiazd, otwierając nowe perspektywy dla przyszłych badań SETI (Search for Extraterrestrial Intelligence). Chociaż nie wykryto żadnych obcych transmisji, badanie podkreśla potencjał eksploracji dotąd niezagospodarowanego spektrum radiowego i ponownego wykorzystania istniejących danych teleskopowych.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (7/10)
Sygnały od obcych mogą być ukryte na wyższych częstotliwościach radiowych. Nowe badania z wykorzystaniem teleskopu ALMA otwierają nowe możliwości w poszukiwaniu życia pozaziemskiego.
Astronomowie, poszukując życia pozaziemskiego, skupiali się na wąskim paśmie fal radiowych, ignorując często wyższe częstotliwości, które mogą kryć sygnały od zaawansowanych cywilizacji. Analiza archiwalnych danych z teleskopu ALMA wykazała, że nawet niewielka liczba obserwacji obejmuje miliony gwiazd, otwierając nowe perspektywy dla przyszłych badań SETI (Search for Extraterrestrial Intelligence). Chociaż nie wykryto żadnych obcych transmisji, badanie podkreśla potencjał eksploracji dotąd niezagospodarowanego spektrum radiowego i ponownego wykorzystania istniejących danych teleskopowych.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (7/10)
Nowe badania sugerują, że lodowa skorupa Europy może być silniejszą barierą, komplikując poszukiwanie życia w jej oceanie. Odkrycia mogą wpłynąć na misje kosmiczne.
Nowe symulacje komputerowe wskazują, że lśniąca skorupa lodowa Europy może stanowić znacznie silniejszą barierę niż przypuszczano, uwięziając jej tajemniczy ocean głęboko pod powierzchnią. Woda z tego oceanu prawdopodobnie nie dociera do płytkich zbiorników, ponieważ turbulencyjny przepływ szybko traci ciepło, tworząc kryształki lodu, które zatykają szczeliny, często w ciągu kilku godzin, co komplikuje nadzieje na łatwiejsze badanie potencjalnie nadających się do zamieszkania warunków.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (7/10)
Nowe badania sugerują, że lodowa skorupa Europy może być silniejszą barierą, komplikując poszukiwanie życia w jej oceanie. Odkrycia mogą wpłynąć na misje kosmiczne.
Nowe symulacje komputerowe wskazują, że lśniąca skorupa lodowa Europy może stanowić znacznie silniejszą barierę niż przypuszczano, uwięziając jej tajemniczy ocean głęboko pod powierzchnią. Woda z tego oceanu prawdopodobnie nie dociera do płytkich zbiorników, ponieważ turbulencyjny przepływ szybko traci ciepło, tworząc kryształki lodu, które zatykają szczeliny, często w ciągu kilku godzin, co komplikuje nadzieje na łatwiejsze badanie potencjalnie nadających się do zamieszkania warunków.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (7/10)
Planetoida (709844) Komoniecki została nazwana na cześć polskiego kronikarza z XVII/XVIII wieku. Ciało niebieskie odkryli polscy astronomowie.
Międzynarodowa Unia Astronomiczna (IAU) uhonorowała polskiego kronikarza Andrzeja Komonieckiego, nadając jego imię planetoidzie (709844) Komoniecki. Komoniecki, żyjący na przełomie XVII i XVIII wieku, był wójtem i kronikarzem Żywca, a jego dzieło “Chronografia albo Dziejopis Żywiecki” stanowi cenne źródło wiedzy o historii miasta. Planetoida została odkryta w 2013 roku przez polskich astronomów i krąży w głównym pasie planetoid między Marsem a Jowiszem.
Źródło: Polsat News
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐ (3/10)
Planetoida (709844) Komoniecki została nazwana na cześć polskiego kronikarza z XVII/XVIII wieku. Ciało niebieskie odkryli polscy astronomowie.
Międzynarodowa Unia Astronomiczna (IAU) uhonorowała polskiego kronikarza Andrzeja Komonieckiego, nadając jego imię planetoidzie (709844) Komoniecki. Komoniecki, żyjący na przełomie XVII i XVIII wieku, był wójtem i kronikarzem Żywca, a jego dzieło “Chronografia albo Dziejopis Żywiecki” stanowi cenne źródło wiedzy o historii miasta. Planetoida została odkryta w 2013 roku przez polskich astronomów i krąży w głównym pasie planetoid między Marsem a Jowiszem.
Źródło: Polsat News
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐ (3/10)
Sonda NASA Psyche udanie przeleciała obok Marsa, wykorzystując grawitację planety i testując swoje instrumenty, zanim w 2029 r. dotrze do asteroidy Psyche.
Sonda NASA Psyche pomyślnie wykonała przelot obok Marsa, wykorzystując grawitację planety do nabrania prędkości i skierowania się w stronę asteroidy bogatej w metale, której osiągnięcie zaplanowano na 2029 rok. Podczas manewru przetestowano kamery sondy, magnetometr oraz instrumenty do detekcji cząstek, uzyskując niezwykłe obrazy Marsa, mierząc jego pole magnetyczne oraz wykrywając neutrony i księżyce Fobosa i Deimosa.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (7/10)
Sonda NASA Psyche udanie przeleciała obok Marsa, wykorzystując grawitację planety i testując swoje instrumenty, zanim w 2029 r. dotrze do asteroidy Psyche.
Sonda NASA Psyche pomyślnie wykonała przelot obok Marsa, wykorzystując grawitację planety do nabrania prędkości i skierowania się w stronę asteroidy bogatej w metale, której osiągnięcie zaplanowano na 2029 rok. Podczas manewru przetestowano kamery sondy, magnetometr oraz instrumenty do detekcji cząstek, uzyskując niezwykłe obrazy Marsa, mierząc jego pole magnetyczne oraz wykrywając neutrony i księżyce Fobosa i Deimosa.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (7/10)
NASA's Swift zaobserwował wędrującą czarną dziurę pożerającą gwiazdę. Niezwykły rozbłysk i jego implikacje dla astrofizyki.
NASA’s Swift Observatory zaobserwował rzadkie zjawisko – wędrującą supermasywną czarną dziurę pożerającą gwiazdę, która oddalona jest od centrum galaktyki macierzystej o ponad 30 000 lat świetlnych. Wydarzenie to doprowadziło do powstania niezwykłego rozbłysku, który na krótko przewyższył jasnością całą galaktykę, ujawniając czarną dziurę o masie około miliona razy większej od masy Słońca. Odkrycie to potwierdza nową technikę poszukiwania niewidzialnych supermasywnych czarnych dziur, które oderwały się od centrów galaktyk, a badacze rozważają dwie główne hipotezy dotyczące pochodzenia tej “osieroconej” czarnej dziury – połączenie galaktyk lub etap częściowego zlania się mniejszej galaktyki z większą.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (9/10)
NASA's Swift zaobserwował wędrującą czarną dziurę pożerającą gwiazdę. Niezwykły rozbłysk i jego implikacje dla astrofizyki.
NASA’s Swift Observatory zaobserwował rzadkie zjawisko – wędrującą supermasywną czarną dziurę pożerającą gwiazdę, która oddalona jest od centrum galaktyki macierzystej o ponad 30 000 lat świetlnych. Wydarzenie to doprowadziło do powstania niezwykłego rozbłysku, który na krótko przewyższył jasnością całą galaktykę, ujawniając czarną dziurę o masie około miliona razy większej od masy Słońca. Odkrycie to potwierdza nową technikę poszukiwania niewidzialnych supermasywnych czarnych dziur, które oderwały się od centrów galaktyk, a badacze rozważają dwie główne hipotezy dotyczące pochodzenia tej “osieroconej” czarnej dziury – połączenie galaktyk lub etap częściowego zlania się mniejszej galaktyki z większą.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (9/10)
Potężne pole magnetyczne Jowisza mogło chronić jego księżyce, podczas gdy Saturnowi brakowało takiej ochrony. Nowe badania wyjaśniają różnice w systemach księżycowych.
Potężne pole magnetyczne młodego Jowisza mogło stworzyć bezpieczną strefę dla przetrwania kilku dużych księżyców, podczas gdy Saturnowi brakowało takiej ochrony, co prawdopodobnie tłumaczy obecność tylko jednego dominującego Tytana. Nowy model symulacyjny sugeruje, że różnice w budowie tarcz okołoplanetarnych, zależne od siły pól magnetycznych, wyjaśniają odmienną ewolucję systemów księżycowych obu gazowych gigantów.
Źródło: Science Daily
Kategoria: Kosmos
Ważność: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (7/10)